مهدویت در شیعه
منجى از نظر شيعه كيست:
شيعيان بر اين اعتقاد هستند كه منجى (مهدى عليه السلام)، نهمين فرزند امام حسين بن على بنابىطالب (عليه السلام) مىباشد
طبق روايتى معتبر از نبى مكرم اسلام (صلی الله عليه و آله وسلم)، مهدى (عليه السلام) هم نام وى است ، او درسال 255 هـ.ق در شهر سامراء متولد شده و از اشخاص طويل العمر تاريخ است. شيعه بر اين تاكيد دارد كه وى زنده است, ولى از چشم مردمان عادى به دوراست و مشيت الهى بر غيبت وى (نه عدم حضور وى) بوده است و اين غيبت باعث حفظ جان او هم شده است.
مهدى (عليه السلام) دوازدهيمن امام شيعه اثنى عشرى است و پيشواى اعظم شيعيان جهان در حال حاضر مى باشد و رايت شيعه در دست اوست .
او عابدترين، عادل ترين، عالمترين، راستگوترين مردم است. تشيع براى او شأن عصمت قائل است (يعنى از هرگونه خطا بدور است). او مفسر حقيقى قرآن است و جارى كننده احكام راستين اسلام و شبيهترين مردم به رسول خدا (صلی الله عليه و آله وسلم) ، و از دريچه اوست كه خداوند لطفش را به جهانيان ارزانی مي كند.
وى براى مدت نامعلومى در حجاب غيبت است، ولى مانند خورشيد پشت ابر بر آدميان بهره مىرساند. وى مهربانترين مردم است و هر چيزى كه بر شيعيان باشد، از طرف اوست، غيبت وى مايه بسيارى از بحثهاست كه ما در بخش غيبت بيشتر به آن خواهيم پرداخت. مع هذا اين غيبت، فرج و گشايشى به اذن حضرت حق فرا مىرسد كه به آن عصر ظهور اطلاق مىشود.
ابتدا او از مكه قيام مىكند و انقلابى جهانى براى گسترش عدالت را سازمان دهى مىكند. تمام اشرار و پليدان را از بين برده و خداپرستى و درستكارى را در زمين رواج مىدهد، چندين سال بر عرصه گيتى حكومت مىكند و مردم در عصر طلائى ظهور ،حكومت آسمانى را تجربه مىكنند كه همه پيامبران و امامان پيشين, آرزوى آن حكومت را داشتهاند. در اين عصر است كه عيسى مسيح (عليه السلام) از آسمان بر زمين آمده و مهدى (عليه السلام) را يارى مىرساند . تعداد سران سپاه او 313 نفر است ( به تعداد سپاهيان اسلام در جنگ بدر) كه از برگزيدگان تاريخ هستند، خيلى از آنها به آن زمان تعلق ندارند، بلكه خداوند آنها را براى يارى قائم زنده مىگرداند، و به همين ترتيب دشمنان ائمه پيشين را ، كه اين عدالت گستر, انتقام الهى را از آنان بگيرد. و سرانجام بعد از ساليان حكومت الهى، وى بدست شقى ترين مردم به شهادت مىرسد وآنگاه است كه همه مردم مىميرند ودرروز قيامت و حساب به امر حضرت حق برانگيخته مىشوند.
بیان ناگفته هایی که برسینه تاریخ سنگینی میکند و زمانه فرصت بیان آن را نداشت